Deel 2: Het verdriet dat ik niet had verwacht te voelen...

Deel 2 | Het verdriet dat ik niet had verwacht te voelen

Ik zat in een verdriet waar ik geen woorden voor had. Wat een van de mooiste periodes van mijn leven had moeten zijn, voelde als een nachtmerrie.

Ik moest mijn vriendinnen vertellen dat ik zwanger was. Niet met blijdschap, niet met een grote verrassing of een roze wolk. Ik vertelde het huilend. “Ik ben zwanger…” En direct daarna: “Maar ik sta er straks alleen voor.”

Sommige mensen probeerden me hoop te geven. “Misschien draait hij nog wel bij.” Maar diep van binnen wist ik het al. Ik hoefde niet meer te wachten op een andere uitkomst. Ik had de werkelijkheid onder ogen te zien.

De eerste periode kon ik nauwelijks werken. Ik weet nog dat mijn toenmalige manager zonder enige empathie tegen me zei: “Je kunt toch gewoon werken? Het is heel erg, maar je hebt je schouders eronder zetten.”

Ze begreep het niet. Op dat moment voelde ik me vooral niet gezien en gehoord. Alsof ik moest verantwoorden waarom mijn hart gebroken was en ik even niet kon opstaan.

Ergens in die chaos: midden in het verdriet, het niet-weten, het loslaten van het leven dat ik voor me had gezien, werd er ook iets nieuws geboren. Een moeder. Een leeuwin. Dit kindje in mijn buik had een moeder nodig die overeind bleef staan, die voor haar vocht. Ik wist ook: niemand gaat dit voor mij oplossen dus ik stond op. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik opnieuw koos voor dat kindje in mijn buik.

En ik bleef overeind. Niet omdat het verdriet verdween maar omdat ik ontdekte dat er, onder al die pijn, een kracht in mij zat dat ik nog niet kende. Toen wist ik nog niet eens dat dit nog maar het begin was…

🩵 Deel 3 volgt binnenkort

Soms zie je iemand lachen, werken of doorgaan, terwijl die vanbinnen een enorme strijd voert. Sinds die periode kijk ik anders naar mensen. Je weet nooit welk verhaal iemand met zich meedraagt.