Deel 4: Ik werd weggestuurd met een pilletje van €3,-. Een paar uur later lag in een ambulance

Deel 4: Mallorca

Op een vakantie met verdriet als single zwangere vrouw op Mallorca, deed mijn lichaam iets wat ik niet herkende. Het was mijn eerste zwangerschap.

Ik wuifde het eerst weg.

Tot ik het niet meer kon negeren..

Midden in de nacht, dag twee.

Ik werd wakker.

Had ik... in mijn bed geplast? Het laken was doorweekt. Mijn vriendin sliep gelukkig op dat moment door en merkte niets. Ik schaamde me er stiekem een beetje voor.

Dit hoorde zeker bij zwanger zijn?

De volgende ochtend voelde mijn lichaam vreemd. Na een shoppingdag in het centrum, die nu eenmaal op onze belangrijke planning stond, bleef ik vloeien. Maandverband kopen was blijkbaar niet genoeg? Uiteindelijk even voor de zekerheid belde ik de huisartsenpost van het appartementencomplex.

Zijn conclusie nadat ik dit zelf opperde: beginnende blaasontsteking.

Een pilletje van drie euro en hij stuurde mij weer weg.

Hij zal het wel weten toch?

Maar ik bleef vloeien. Mijn zwangere buik was anders.

En toen, vlak voor het slapengaan, schreeuwde er iets van binnenuit:

Ellen 💜. Hier klopt iets niet. Ga terug.

Ik moést hier naar luisteren.

En daar begon het volgende avontuur….Van de auto naar een kliniek waar ik geen duidelijkheid kreeg. Van de kliniek in een ambulance naar een ziekenhuis een uur verderop. Gebroken Engels. Midden in de nacht, aangekomen op een verlaten parkeerplaats, bij de eerste hulp.

Bij een paar ongeïnteresseerde vrouwen, die samen nog een lolletje hadden, terwijl ik daar in paniek, onwetend, voor mij uit zat te staren 🥺…

En toen drong het door.“Mevrouw, uw vliezen zijn gebroken. Uw weeën zijn begonnen. U mag beslist niet terug naar huis. We hopen dat de weeën weer stoppen. U blijft hier sowieso tot aan de bevalling.”Ik was 27 weken zwanger. Alleen, zonder partner met mijn vriendin die ook zwanger was. Op een eiland. Ver van huis.

Mijn volgende nachtmerrie was begonnen 🥹.

💜 Deel 5 volgt binnenkort.

Als ik terugkijk op deze periode, besef ik dat juist dát moment mijn leven heeft veranderd. Dat ene stemmetje dat zei: “Ellen… hier klopt iets niet. Ga terug.” Jaren later werd dat één van de fundamenten van mijn bedrijf.

Misschien herken je dit ook… Dat je diep vanbinnen eigenlijk al voelt wat klopt… Maar dat angst, oude pijn of twijfel steeds harder lijken te schreeuwen. Waardoor je blijft hangen in een relatie waarvan je diep vanbinnen voelt dat die niet meer bij je past. Of juist niemand meer durft toe te laten, omdat je bang bent opnieuw gekwetst te worden. Waardoor je blijft zoeken naar bevestiging, eindeloos blijft twijfelen en jezelf steeds verder kwijtraakt.

Dat innerlijke stemmetje dat mij die avond terugstuurde naar het ziekenhuis, heeft mijn leven veranderd. Ik ontdekte hoe belangrijk het is om weer te leren vertrouwen op jezelf. Juist dát is de basis geworden van het True Colors Proces. Niet nóg harder werken aan jezelf. Niet nóg meer veranderen. Maar terugkeren naar de vrouw die je in de kern altijd al bent geweest. Naar een plek waarop je voelt: “Wat er ook gebeurt, ik kan op mezelf vertrouwen.”

Ben je benieuwd naar het True Colors Proces?

Laat een 💜 achter onder deze blog. Dan neem ik persoonlijk contact met je op.