Deel 1: Ik was zwanger en ineens stond ik er alleen voor….

Na 9 jaar Amsterdam.

Van de eerste momenten op mijzelf in de grote stad, van soms alleen voelen naar herinneringen maken met vriendinnen.

Nieuwe mensen leren kennen.

Naar een leven in Adam samen

Toen werden we bewust zwanger.

En stond ik er datzelfde moment ineens helemaal alleen voor.

Ik wist niet wat ik moest doen.

Alles werd zwart….

Daar zat ik dan. Terug bij mijn ouders op de zolderkamer. Zwanger. In shock!

Mijn 💔 was gebroken. Het beeld van een gezin, ons gezin, viel volledig uit elkaar.

Die roze wolk? Die bestond voor mij niet.

Ik voelde me ook nog eens compleet falen.

Als vrouw. Maar vooral als moeder voor het kindje in mijn buik.

Hoe gaat mijn toekomst eruit zien?

Waar kom ik terecht met mijn kindje.

Ja, natuurlijk, we hadden onze patronen, onze uitdagingen. Maar dit, op deze manier beëindigen? Dit had ik nooit zien aankomen. En dát raakte me misschien nog wel het meest… 💔

Achteraf… Ergens voelde ik het al. Dat stille, diepe gevoel van binnenuit, dat fluistert lang voordat je het wilt horen.

Maar ik koos toen voor vertrouwen omdat ik nog helemaal niet begreep wat dit gevoel mij wou vertellen.

Ik koos hoop. Ik koos voor liefde.

Binnenkort deel 2 🩵